Mindfulness

Een kwestie van perceptie

Ik ontmoet de laatste tijd nogal wat gynaecologen. Hoewel het de bedoeling is dat ik straks weer gewoon maximaal twee heb voor controles, is dat door de zomervakantie de afgelopen tijd niet gelukt. Enfin – het punt: allemaal zeggen ze eigenlijk hetzelfde tegen me wanneer ik ze voor het eerst zie. “Zo, jij hebt al het een en ander aan narigheid tijdens bevallingen meegemaakt zeg!” De vorm varieert, maar de strekking is altijd hetzelfde. Ik persoonlijk vind dat dus wel meevallen. Tuurlijk; inleiden, primen, verlostang, spoed keizersnede – het bevallen kent voor mij nog maar weinig geheimen meer (en mocht je nu niet weten wat deze termen allemaal inhouden, schaam je niet – ik wist het ook niet). Maar ik vond dat allemaal niet zo heftig. Het was gewoon.

Tijdens mijn laatste bevalling had mijn baby besloten om in de laatste uren van een perfect ingedaalde baby zich te verplaatsen naar eentje die rechtop in de baarmoeder staat. En terwijl het dus duidelijk werd dat ik als de brandweer richting de OK moest, bleef iedereen me maar vertellen dat het echt niet anders kon hoor en dat dit de enige mogelijkheid was. Terwijl ik totaal niet protesteerde. Zelfs terwijl ik op de tafel lag, en ik inmiddels al open lag en de baby eruit gehaald werd dacht de gynaecoloog nog steeds dat ik gerustgesteld moest worden. “Echt hoor mevrouw, u heeft hier goed aan gedaan”.

Het grote moraal van dit verhaal: tijdens de bevallingen ben ik prima in staat gebleken om dingen te accepteren zoals ze zijn, niet zoals ik denk of vind dat ze zouden moeten zijn. Dit principe probeer ik ook toe te passen in het dagelijks leven, en de ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Soms vind ik toch echt dat mijn kids naar me moeten luisteren in plaats van zo opstandig te zijn. En soms frustreert het me toch echt als mensen 30 rijden waar je 50 mag. Maar ik word er steeds bedrevener in. Wat is namelijk het geval? Het leven is niet eerlijk of oneerlijk. Het leven probeert jou niet tegen te werken. Het universum heeft het niet op je voorzien. Het leven is. En zonder apathisch te willen worden, vind ik dat ook wel een fijne gedachte. Ik ben waar ik moet zijn, en de dingen gaan zoals ze gaan.

Oh, en van dat 30 rijden? Ooit heb ik ergens in een boek gelezen dat als je later vertrekt, later aankomt, je sleutels vergeet – dat soort scenario’s – dat dat komt omdat er een guardian angel over je waakt die je behoedt voor een vreselijk scenario. Of je dat nu gelooft of niet, het is een mooi idee toch? Een kwestie van perceptie, dat wil ik maar zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s